Een stilte van duizend woorden

juli 20, 2014


Als ik al kotsmisselijk raak van de berichtgeving rondom de crash, hoe moet het dan voor jou zijn? Jij die weet dat ergens op de velden een geliefde ligt, een broer of zus, je papa of mama, een fijne collega of de altijd zo gezellige buurman, of de beste vriend waar je menig biertje mee dronk. Jij die vanmorgen las dat alle lichamen geborgen zijn en niet weet waarheen, en óf en wanneer er waardig afscheid kan worden genomen. Jij die de grond onder je voeten voelde wegschieten na dat ene telefoontje, de blik op het journaal. Het besef van nooit meer. Jij die kort daarvoor je lief nog een fijne vakantie wenste, een knuffel en een kus, tot gauw. Als ik me al zo boos maak om de situatie, hoe verloren moet jij je dan voelen? 

Ik wilde de afgelopen dagen niet bloggen over onderwerpen die er op dit soort momenten totaal niet toedoen. Ik kon het niet, het voelde niet goed. Er stonden blogjes klaar en die zullen in de loop der tijd ook zeker verschijnen, maar niet nu.

You Might Also Like

2 reacties

  1. Het is vreselijk. Ik vind het moeilijk om de juiste woorden te vinden, maar jij hebt het heel goed onder woorden gebracht, zo voel ik het ook. Veel sterkte voor alle nabestaanden.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Jij hebt dit heel mooi verwoord. Het houdt ons allemaal bezig en hoewel ik geen van de slachtoffers persoonlijk ken, ráákt het me zo verschrikkelijk. De onmacht die we allemaal voelen, de berichtgeving, de foto's. Zo erg.

    BeantwoordenVerwijderen

Over mij

Mijn foto
Hoi, mijn naam is Ingrid. Ik ben 27 jaar. In het dagelijks leven ben ik werkzaam als freelancer in de media- en communicatiebranche. In mijn vrije tijd struin ik graag de kringloopwinkels in de omgeving af en ben ik creatief met papier en post. Op 365 Miles to Paris schrijf ik met plezier over onderwerpen als snailmail, kringloopgeluk, creatieve DIY's en inspiratie voor in de keuken en het interieur.